همانطوری که می دانیم،درحکومت های دموکراتیک،حاکمیت ازآن مردم است ودر واقع،این شهروندان یک مملکت اند، که تمامی منابع وامکانات مادی ومعنوی ملی را،جهت تحقق خواسته ها،آرمان ها واهداف خود به کار می برند.

اما اعمال این حاکمیت به دلایل متعددی،من جمله گسترش جمعیت، بطور مستقیم توسط خود آنان صورت نمی گیرد، بل از طریق افراد متخصص،متعهد وکارآگاه مورد اعتبار واعتماد شان، که خودرا برای خدمت گذاری مردم آماده کرده اند، اعمال می گردند.

ولی، برای گزینش اینگونه افراد، مسله انتخابات، که یک  ﭙدیده مهم وارزشمند عصر کنونی است، به ویژه درنظام های مردم سالاری، مطرح ونمایان می گردد.که خوشبختانه درکشور ما نیز دوبار انتخابات ریاست جمهوری وشوراهای ولایتی، ویکبار انتخابات ﭙﺎرلمانی برگزار گردید، که این فرصت ها زمینه های خوبی برای تعیین رییس جمهور،نمایندگان شوراهای ولایتی و ﭙﺎرلمانی برای مردم محسوب می گردد.وهم اکنون فرصت طلایی وبی نظیر دیگری، که همانا دور دوم انتخابات ﭙﺎرلمانی است، برای مردم ما فرارسیده است، که انتظار می رود اینبار، مردم با انتخاب عاقلانه وآگاهانه خود،باید بهینه ترین واعظمی ترین استفاده را از این فرصت نموده، وشایسته ترین افراد رابه عنوان نمایندگان  خودبرگزینند.

باتوجه به وضعیت بحرانی جاری کشورة که از جهات مختلف غرق دربحران است،تعیین نمایندگان کارفهم،شایسته،متعهد،دلسوزوصادق می تواند گام مهمی در راستای حل این بحران ها ویاحداقل کاهش آنان محسوب گردد.

بادر نظرداشت اینکه،ﭙﺎرلمان عالی ترین مرجع تصمیم گیری در امور مهم کشوراست وتمامی قوانین اثرگزار برزندگی شهروندان کشورنیز از همین مرجع وضع،تصویب وتعدیل می گردد،ﭙﺎرلمان اهمیت بیش از ﭙیش را از خود به نمایش می گذارد.

ضمنأاینکه،ﭙﺎرلمان نقش نظارتی برکارکردهای دولت دارد،وازهمین رهگذراست که این مرجع حق دارد، قانونا تمامی عملکردهای دولت را به نمایندگی از مردم، مورد کنترول قرار دهد وبا ﭙروسه سالم نظارتی خویش، نقش مؤثری راجهت بهبودسازی واصلاح گری دولت بازی نموده، وازسیاست های معقول ومناسب دولت حمایت نموده، وروند تطبیق آنرا تسریع ببخشد وبرعکس،مانع تطبیق سیاست های نادرست دولت گردیده وآنرا در مجرای اصلی آن رهنمونی نمایدکه دراین صورت،ﭙﺎرلمان  نقش کلیدی تری را از خود تبارز می دهد.

علاوتا اینکه،این ﭙﺎرلمان است که می تواند ، هنگام تصویب بودجه، تمامی منابع انسانی،مادی ومعنوی کشور را بطور مناسب ومعقول وهم چنان بصورت عادلانه آن درتمامی نقاط کشوراز طریق قوه اجراییه به کاراندازد، وبه تمامی دردها،ناامیدی ها وزخم های دیرینه مردم این کشور، نقطه ای ﭙﺎیان بگذارد.که دراین حالت ﭙﺎرلمان می تواند یک بخش مهم از زندگی مردم آن کشور به حساب آید.وهم چنان مرجع مزبور می تواند در مسایل بزرگ ملی،منطقوی وبین المللی اثرهای فراوان را از خود بر جابگذارد، ودرعین حال ﭙﺎرلمان قادراست که یک ﭙول ارتباطی مستحکم،آهنین وقوی بین مردم ودولت باشد، که با استفاده شایسته ودرست از این زمینه می توان به بسیاری از رخنه های بین ملت ودولت، ویا سایر مشکلات به نحوه احسن آن خاتمه خیر داد.

اضافه از نقش های فوق الذکر ﭙﺎرلمان، این مرجع ،باصلاحیت قانونی که دارد، می تواند باتعیین وزراوسایر کارکنان ارشد دولت یک کابینه منسجم ومتخصص را بوجود آورد، که بدون شک کامیابی وناکامی دولت ها تابع کارمندان آنان به ویژه ازدرجه بالای آنان اند.

حالا باتوجه به نقش بس اساسی وکلیدی ﭙﺎرلمان، ﭙرسش اساسی این است که آیا چه نوع ﭙﺎرلمان وباچه خصوصیات وویژگی های می تواند وظایف ومسؤلیت های خودرا بصورت درست وشایسته آن اداء نماید؟ وبالعکس،باعث درد سرها ومشکلات برای مردم وحکومت شود؟

ﭙﺎسخ روشن است، وآن اینکه،صرف ﭙﺎرلمانی قادراست که ازاین مسؤلیت ها ومکلفیت های بس خطیرخود موفقانه بدر آید، که بهترین منابع انسانی را در اختیار خویش داشته باشد. و ﭙﺎرلمانی متشکل از نخبگان،خبرگان و شایسته گان یک مملکت باشد،ودر غیر آنصورت، ﭙﺎرلمان به جزء خلق دردسرها ومشکلات برای مردم، وتحصیل سرافکندگی ها برای آنان محصول ودست آورد دیگری نخواهد داشت. واز همین جهت است که می گویند ﭙﺎرلمان جای نخبگان اند نه،جای دیگران.

اکنون به عنوان سخن آخر اینکه، امیداست مردم اینبار با توجه به مسؤلیت سنگینی را که درقبال سرنوشت خود دارند. درگزینش خود سخت دقیق باشند، واز جمع کثیر نامزدانی که موجود اند، ورزیده ترین ولایق ترین آنرا به صفت نمایندگان تعیین نمایند، وبا رأی در دست داشته خود زمینه ساز کاهش دردها ومصایب خود گردند.