امامت زينب(رهگشا و مشروعيت بخش رهبريت سياسي زنان)
کاظم وحیدی 
مسئلهي امامت و پيشوايي عقيدتي ـ سياسي مردم هميشه يکي از مباحثات داغ سياسي در تاريخ اسلام بوده است. گاهي اين مسئله بهشکل يک مبحث درونديني ميان مذاهب مختلف اسلامي و نيز در بين روشنفکران ملي ـ مذهبي با متوليان رسمي و عرفي دين جريان داشته و گاهي هم از سوي پيروان انديشهي غيرديني (لاییک و مارکسیست) بهراه ميافتد. اينک و بهدليل اهميت بحث، بسيار بهجا و مناسب خواهد بود تا بهبهانهی اربعین حسینی که همهچیز بر محور زینب میچرخد، اين مباحث را گسترش داده و طي بحثهاي طولاني و علمي کارشناسان، بر غنامندي هرچه بيشتر آن بيفزاييم. چراکه مقولههايي چون «دموکراسي»، «حقوقبشر»، «رهبريتدموکراتيک» و...، از سويي داراي اهميت حياتي براي کليهي جوامع بشري بهويژه براي ما شهروندان افغانستاني ميباشد که در رهگذر شناخت، درک و استنباط دقيق و عميق آنها بتوانيم سرنوشت خود را بر مبناي کاملترين انديشهها تسجيل نماييم. از سويي ديگر، باید بر اين انديشه که مقولاتي از اين قبيل سوغات غرب بوده و ما شرقيها و بهویژه مسلمانان چيزي جز توحش را در پسمنظر تاريخي خويش نداريم، خط بطلان کشيده شود. براي اين کار نيازمند کار دقيق، عميق و همه جانبه روی قرآن و متون دینی هستيم. مسلماً یکی از گامهایي که در اين راستا بايد برداشته شود، مرزبندي با تمام انديشههاي وارداتي و تلقيهاي خودکمبينانهي ديني از نوع سروش خان (عبدالکریم سروش) است که بیهوده تلاش میورزد تا اسلام و لیبرالیزم بهعنوان دو مکتب فکری جداگانه را به هم تلفیق نماید.
